Objawy towarzyszące chorobom narządu łzowego przejawiają się zwykle w jego nieprawidłowym działaniu, a mianowicie w nadmiernym łzawieniu lub upośledzeniu wydzielania łez.
Najczęstszym objawem chorób spojówki, tęczówki i ciała rzęskowego jest nadmierne wydzielanie łez. Objaw ten może także być symptomem reakcji obronnej oka po jego urazach, na skutek działania kurzu, pyłów, dymu tytoniowego, silnego światła, a nawet zimna. U niektórych osób bardzo łatwo dochodzi do nadprodukcji łez przez gruczoł łzowy.
Nadmierne łzawienie może także być spowodowane utrudnionym odpływem łez przez drogi łzowe oraz w przypadku podwijania się lub odwijania powiek.
Leczenie tej dolegliwości polega na usunięciu jego przyczyny. Czasami wystarczającym zabiegiem jest używanie okularów ochronnych lub przeciwsłonecznych. W trudniejszych przypadkach konieczna jest interwencja okulisty.
Upośledzenie wydzielania łez jest przyczyną wysychania spojówek i rogówki, które są tym samym pozbawione naturalnej ochrony przez łzy. Dolegliwość ta jest dość przykra, a ostatnio dość "modna", jako, że jest jednym z głównych przeciwwskazań do noszenia soczewek kontaktowych.
Stan taki nazywany jest zwykle "suchym zapaleniem" lub "zespołem suchego oka". Zespół suchego oka objawia się zwykle uczuciem suchości spojówek, śluzówki nosa i gardła, odczuwaniem przez chorych świądu i pieczenia, a nawet kłucia w przypadku wysychania rogówki.
Choroba występuje czasem u kobiet w średnim lub starszym wieku cierpiących na przewlekły reumatyzm. Innymi przyczynami choroby mogą być też: źle leczone choroby spojówek, nadużywanie leków okulistycznych, porażenie nerwu twarzowego lub trójdzielnego, niedobór witaminy A.
Leczenie musi być prowadzone przez okulistę i polega na zwalczaniu przyczyn choroby i stosowaniu kropli zastępujących naturalne łzy, tzw. sztucznych łez.
ZAPALENIE WORECZKA ŁZOWEGO
Może przebiegać w sposób ostry lub przewlekły. Przebieg ostry objawia się silnym zaczerwienieniem, obrzękiem i bolesnością skóry w okolicy woreczka łzowego. Spojówki są przekrwione, a w woreczku łzowym gromadzi się wydzielina ropna. Gdy wydzielina obejmie cały woreczek łzowy, na bocznej ścianie nosa powstaje duży naciek zapalny. Treść ropna z woreczka łzowego może niekiedy wydostać się na zewnątrz poprzez wytworzoną przez siebie przetokę skórną. Wówczas objawy zapalne powoli cofają się, a ostry stan przechodzi w przewlekły stan ropiejący. Stan ostry leczy się stosując kurację antybiotykową oraz kompresy rozgrzewające.
Stan przewlekły polega na zbliznowaceniu dróg łzowych i ciągłym łzawieniu. W początkowej jego fazie można udrożnić drogi łzowe specjalną sondą, zapobiegając dalszym komplikacjom. Ważne jest też leczenie stanów zapalnych spojówek. Czasem w przypadku bliznowaceń dróg łzowych występuje konieczność usunięcia woreczka łzowego, lub chirurgiczne stworzenie połączenia między woreczkiem łzowym a jama nosową.
Zapalenie woreczka łzowego może pojawić się także u noworodków. Przybiera zwykle postać podobną jak u dorosłych. Może być spowodowane niedrożnością przewodu łzowego w wyniku zablokowaniu go przez złuszczony nabłonek lub wrodzoną błonę, która uniemożliwia prawidłowe funkcjonowanie dróg łzowych. Często mówi się w takich przypadkach o opóźnieniu rozwoju dróg łzowych i zastoju łez, które ulegają zakażeniu bakteryjnemu. Leczenie polega na płukaniu dróg łzowych antybiotykiem, a w przypadku braku poprawy - na sondowaniu. Przeważnie po jednokrotnym wykonaniu takiego zabiegu wszelkie objawy choroby ustępują.
